|
|
|
Re: Cara Menang di Naga303 Toto dengan Strategi Terbaik
Имя: moskwa102 (Новичок)
Дата: 20 марта 2026 года, 18:05
|
|
Mən Səid, otuz üç yaşında, Bakıda sərbəst qrafiklə işləyən bir fotoqrafam. İşim məni tez-tez yollara salır, müxtəlif şəhərlərə, müxtəlif məkanlara aparır. Amma bir xəyalım var ki, illərdir həyata keçirə bilmirəm: Hindistan. O qədər film izləmişəm, o qədər məqalə oxumuşam ki, Hindistan mənim üçün sadəcə bir ölkə deyil, bir ruh halıdır. Rəngləri, səsləri, qoxuları, insanları, məbədləri — hər şeyi ilə orada olmaq, kamera ilə o rəngarəng həyatı qeydə almaq mənim ən böyük arzum idi. Amma bu arzunun bir qiyməti var idi, o qiymət isə mənim bir fotoqraf kimi qazandığımın çox üstündə idi. İllərdir əmanət yığırdım, amma hər dəfə bir xəstəlik, bir təmir, bir gözlənilməz xərc çıxıb o yığdığım pulu alırdı. Hindistan mənim üçün hər dəfə bir addım uzaqlaşan, buludların arxasında gizlənən bir dağ kimi idi. Görürdüm, amma çata bilmirdim.
Həmin gün, o dəyişiklik baş verən gün, adi bir çəkiliş günü idi. Sumqayıtda bir toy çəkirdim, axşam düşən kimi işim bitdi, evə qayıtdım. Yorğun idim, amma yata bilmirdim. Çay dəmlədim, stolun başına keçdim, Hindistan haqqında bir sənədli filmə baxmağa başladım. Ekranda Qoa çimərlikləri, Mumbayın səs-küylü küçələri, Delhi darvazaları, Varanasinin müqəddəs çayları — hər şey o qədər canlı idi ki, sanki mən də orada idim. Amma sonra film bitdi, ekran qaraldı, mən isə yenə Bakıda, öz evimdə, öz stolumun başında oturmuşdum. Ürəyim sıxıldı. Düşündüm, bu xəyal heç vaxt gerçəkləşməyəcək? O an içimdə bir şey qaynadı. Dedim, bəsdi. Nə isə etməliyəm. Telefonumu əlimə aldım, dostlarla yazışmağa başladım. Bir dostum Hindistana iş üçün getmişdi, ona yazdım, soruşdum, «nə qədər xərcin oldu?». O dedi, «biletlər, otellər, vizalar, xərclik — yığışdıranda yaxşı bir məbləğ olur». Ürəyim daha da sıxıldı. Sonra başqa bir dostum yazdı, «Səid, harda itdin?». Söhbət əsnasında o, son vaxtlar bir platformada oyun oynadığından danışdı, bəzən qazandığını, qazandığı pulla da kiçik səyahətlər etdiyini söylədi. Mən maraqlandım. O mənə bir tətbiqdən danışdı, dedi ki, «mostbet india app download kimi axtarışlar var, amma bizim üçün də işləyir, çox rahatdı».
Dostumun dediyi tətbiqi axtardım, tapdım, yüklədim. Quraşdırma bitdi, qeydiyyatdan keçdim. İçəri girəndə qarşıma rəngarəng bir dünya çıxdı. O qədər oyun, o qədər işıq, o qədər səs var idi ki, mən bir anlıq fotoqraf kimi bu vizual şölənə heyran qaldım. Amma mənim üçün ən maraqlısı, oyunların mövzuları idi. Misir, Yaponiya, Meksika, İtaliya — dünyanın hər yerindən motivlər. Və birdən gözüm bir oyuna sataşdı. Oyunun adı «Hindistanın Xəzinələri» idi. Arxada Tac Mahal, öndə isə rəngarəng simvollar, fillər, lotos çiçəkləri, əl işləri. Ürəyim döyünməyə başladı. Düşündüm, bu bir işarədir. Kiçik bir məbləğ depozit etdim, o oyunu açdım, oynamağa başladım. Əvvəlcə uduzdum. Sonra yenə uduzdum. Ürəyim sıxıldı, düşündüm ki, bəlkə də bu işlər mənə yaramır. Amma dayana bilmirdim. O Tac Mahalın şəkli məni özünə çəkirdi. Yenə basdım. Bu dəfə simvollar düzüldü, işıqlar yandı, səslər gəldi. Mənim balansım iki qat artdı. Sevindim. Amma dayanmadım. Düşündüm ki, bəlkə bu, mənim Hindistan biletimdir. Yenə basdım. Yenə qazandım. Daha da artdı. Bir saat ərzində balansım depozit etdiyim məbləğin beş qatına çatmışdı. Əllərim titrəyirdi. Dayandım. Çıxarış etdim. Pul hesabıma keçdi. O gecə yata bilmədim. Oturdum, planlar qurdum. Biletlər, otellər, marşrut. O gecə qazandığım pul böyük deyildi, amma bir başlanğıc idi.
O gündən sonra hər gün, işdən sonra evə gəlib bir az oynamağa başladım. Çox böyük məbləğlər qoymurdum, itirsəm də təəssüflənməyəcəyim məbləğlər. Amma hər gün bir az, bir az. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum. Qazandığım pulları kənara yığırdım, ayrıca bir bank hesabında. O hesabın adını qoymuşdum: «Hindistan». Hər dəfə o hesaba pul köçürəndə, ekranda o Tac Mahalın şəklini xatırlayırdım, ürəyim isti olurdu. Altı ay keçdi. Altı ay ərzində heç kimə demədim, nə ailəmə, nə dostlarıma. Bu mənim sirrim idi, mənim Hindistana gedən yolum idi. Altı ayın sonunda «Hindistan» hesabımda artıq biletlərə, otellərə, xərclərə bəs edəcək qədər pul yığılmışdı. O gecə oynayıb qazandığım son pulu da köçürəndə ekrandakı rəqəmə baxdım və ağlamağa başladım. Uzun müddət ağladım. Sonra güldüm. Sonra telefonumu götürüb biletləri axtarmağa başladım.
Bir həftə sonra hər şey hazır idi. Biletlər, otellər, viza, marşrut. Delhi, Agra, Jaipur, Varanasi, Mumbay, Qoa. Altı həftəlik Hindistan səyahəti. İşimi tənzimlədim, dostlarıma dedim, ailəmə dedim. Anam narahat oldu, «təkbaşına uzaq ölkəyə, hardasa bir işin olmasın?» dedi. Mən güldüm, dedim, «ana, mən böyük adamam, qayğıya qalaram». Təyyarəyə mindim, pəncərədən baxdım, Bakı getdikcə kiçilirdi. Ürəyim döyünürdü. Deliyə endim. Hava isti idi, rütubətli, qarışıq. Hava limanından çıxanda bir taksiyə mindim, şəhərə doğru getdik. Yolboyu gördüklərim mənim bütün təsəvvürlərimi aşdı. Rənglər, səslər, qoxular, insanlar, maşınlar, rikşalar, inəklər — hər şey bir-birinə qarışmışdı. Mən fotoaparatımı çıxarıb çəkməyə başladım. O an başa düşdüm ki, bu səyahət mənim həyatımın ən doğru qərarı olub.
O altı həftə ərzində hər şeyi gəzdim. Delhidə Qırmızı Qalanı, Cümə Məscidini gördüm. Aqrada Tac Mahalı gördüm. Günəş doğarkən o ağ mərmərə baxdım, göz yaşlarımı saxlaya bilmədim. O Tac Mahal, illərdir ekranda gördüyüm, xəyallarımda yaşatdığım o möcüzə indi qarşımda idi. Mən fotoaparatı qaldırdım, çəkdim. Sonra çəkilişi dayandırdım, sadəcə baxdım. O anı yaddaşıma həkk etdim. Jaipurda çəhrayı şəhəri gəzdim, fillərə mindim, yerli bazarlarda dolaşdım. Varanasidə Qanq çayının sahilində oturdum, axşam mərasimini izlədim. Minlərlə lampa suya buraxılırdı, insanlar dua edirdi. Mən də susdum, onlarla birlikdə dua etdim. Mumbayda Hindistan filmlərinin şəhərini gəzdim, qatarın damında oturan insanları gördüm, Marine Drive sahilində günəşin batışını izlədim. Qoada çimərliklərdə gəzdim, hind okeanının dalğalarını dinlədim. Hər gün, hər saat, hər dəqiqə — hər şey mənim üçün yeni bir kəşf idi. Və mən hər şeyi fotoaparatımla qeydə alırdım. Yüzlərlə, minlərlə şəkil. Hər şəklin bir hekayəsi var idi.
Səyahətin son gecəsi Qoada, okean sahilində bir oteldə oturmuşdum. Dalğaların səsini dinləyirdim, ulduzlara baxırdım. Düşündüm, bütün bu gözəllikləri, bu xatirələri mənə nə qazandırmışdı? O axşamlar, o evdə təkbaşına oynadığım oyunlar. O kiçik qazanclar, o uduzuşlar, o səbr, o gözləmə. O gecə otele qayıdanda telefonumu açdım, həmin tətbiqə girdim. Orada bir mesaj yazdım, özümə: «Səid, sən bacardın. Xəyalını gerçək etdin». Sonra oynamağa başladım. Bu dəfə mərc etmək üçün yox, sadəcə əylənmək üçün. Hind okeanının səsini dinləyə-dinləyə, o Tac Mahalın şəklini xatırlaya-xatırlaya. O gecə bir az qazandım, o qazancı da «Hindistan» hesabımdan çıxarıb başqa bir hesaba köçürdüm, adını qoydum «Növbəti Səyahət». Çünki artıq bilirdim ki, bu, son səyahətim olmayacaq.
Bakıya qayıdanda işə başladım, həmişəki kimi. Amma artıq fərqli idim. İçimdə bir rahatlıq, bir doymuşluq var idi. Xəyalımı reallaşdırmışdım. Şəkillərimi çap etdim, bir albom hazırladım. O albomun adını qoydum: «Hindistan: Bir Fotoqrafın Xəyalı». Dostlarım şəkilləri gördülər, dedilər, «Səid, bu, sənin ən yaxşı işlərindən biri olub». Mən dedim, «bəli, çünki bu işin arxasında bir xəyal var». Kimsə soruşmadı hardan tapdığım pulu, mən də demədim. Bu mənim sirrim idi. Amma bir gün ən yaxın dostum Rəşad soruşdu, «Səid, sən bu səyahəti necə bacardın?». Mən ona danışdım. O gecələrdən, o oyunlardan, o qazanclardan, o «Hindistan» hesabından. Rəşad əvvəlcə güldü, sonra dinlədi, sonra ciddiləşdi. Dedi, «deməli, sən təkbaşına öz xəyalını qurmusan». Mən dedim, «bəli, təkbaşına, amma tək deyildim». O başa düşmədi, mən izah etdim ki, o oyunlar, o rəqəmlər, o işıqlar — bunlar mənim üçün sadəcə vasitə idi. Əsas olan mənim xəyalım, mənim səbrim, mənim gecə-gündüz demədən çalışmağım idi. Oyunlar mənə pul qazandırdı, bəli, amma əsl qazancım o gecələr boyu öyrəndiyim dərslər oldu: səbir, intizam, həddini bilmə, və ən əsası — xəyalların bir yolu olduğunu bilmək.
İndi hələ də hərdənbir oynayıram, amma artıq «Hindistan» hesabımdan sonra «Növbəti Səyahət» hesabım da var. Orada yığılan pulla növbəti xəyalımı gerçəkləşdirməyi planlaşdırıram. Bəlkə Yaponiya, bəlkə Meksika, bəlkə də Peru. Kim bilir. Amma bilirəm ki, o gün gələcək. Çünki mən artıq bilirəm ki, xəyalların bir yolu var, yetər ki, insan o yolu tapmaq istəsin. Mən öz yolumda təsadüfən bir oyunla qarşılaşdım, oyun mənə bir qapı açdı, mən o qapıdan keçdim. İndi arxaya baxıb o gecələri xatırlayanda, o evdə təkbaşına oynadığım oyunları, o «Hindistan» hesabına pul köçürəndə hiss etdiyim sevinci, Tac Mahalın qarşısında günəş doğarkən çəkdiyim şəkli xatırlayıram. Hər şey bir-birinə bağlıdır. Hər şey bir xəyalın ətrafında dönür. Və mən indi bilirəm ki, xəyalların heç birinin qiyməti çox deyil, yetər ki, insan ona çatmaq üçün bir yol tapsın. Mən tapdım. Və bu yol məni təkcə Hindistana deyil, özümə də aparıb çıxartdı. Öz gücümü, öz səbrimi, öz qətiyyətimi kəşf etdim. Və bu, ən böyük səyahət oldu. İndi hər dəfə fotoaparatı əlimə alanda, hər dəfə yeni bir layihəyə başlayanda, o Hindistan günlərini, o dalğaların səsini, o rənglərin oyununu xatırlayıram. Və bilirəm ki, həyatda hər şey mümkündür. Yetər ki, insan inansın. Mən inandım. Və buradayam. Xəyalımın içinə yol tapmışam.
|
|
| Для того чтобы размещать сообщения в форуме вам необходимо авторизоваться |
|
